آنان که کمند دست افسوس شدند در سينه ی تپه، بانگ ناقوس شدند آتش چو

بروتوس؛ تو هم؟!

-به به چقدر زيبايی گفت : به به چقدر زيبايی! چه سری، چه دُمی، عجب

پاییز من از بهار من سبزترک … هديه ی زیبایی است که نیم ساعت پيش،

آن که لَم داده به رخوت، برف است اين که بر دار شده، فانوس است

1-درختی بودم 2-من طوطی ام 3– اما آن چشم های ترکمنی 4- کلاغ ها از

نقش جهان پيشويی هست نمودار جهان شکمش حامل گرز و میدان گر بپرسی که چه

ندانستم که … ندانستم که این پيشو ، بداند صد قلم جادو ندانستم که خورده