بر بلندايی نزديک سقف… و امّا اين ها را رها کن و این را بشنو

نعل رخش تان در شب برّاق خطی از نقره می اندازد. رفته اید تا آن

ونيز، فوريه 2012 الئونورا   ببین اينجا که آمده ام مثل این می ماند که

سرزمين مردگان انگار… از پرواز گفتی و نمی دانی که مرا هرشب در رؤيا هایم

من سال هاست آن دست را می شناسم که در آستين اشرافی گشادش اش که

و بدان که .. و بدان که عشق را ابد و ازلی است که چشم

مغز درخت نخل  تو خوب می دانی که در روستای ما باقلوا را از مغز

دیشب… ديشب پنجره را خوب بستم . اکنون اینجا روز است و فانوس آفتاب بر

بدون تاریخ وقتی به من هشدار می دهند و بعد می گويند: «کنجکاوی نکن!»، انگار

خواب نبود… من به دنیایی فرو رفتم که خواب نبود، یک چیزی بود شبیه خواب 

می دانی؟ من بسیار متلاطم هستم، می دانی؟ درست مثل زمانی که در کوير گرد

دوشنبه 18 می 2015/ ساعت  6 بعد از ظهر من از همان راه برفی به

خواب ديدم، خواب ديدم خواب را دوست من : می خواستم برايتان ننويسم و نشد.

تنگنای زمان   از شور بختی ماست شايد که در تنگنای بد زمانی زاده شده

  شعر يک گزارش نيست، يک معما نيست، يک قضيه ی رياضی نيست، يک داستان

آیدا جان یادت باشد که تجربه معلم بسیار سخت گیری است، او اول امتحان می