برگ سبزی جنگلی شد…برای « جمشيد کريمی»  نقاش شيرازی و جنگلی های شگفت انگيزش آن

ديدار سرد  من آن پرنده ی کوچکی بودم که دست شکارچی روزگار پر و بالم

آری … آری … آری  تنها آرزوی بزرگ من ديدار دوباره ی او بود… عاقبت

باور نمی کنم … آن شب خوابم نبرد … ديگر خودم را در اين جهان

افسوس می خورم …  می گويند زمان می گذرد ، افسوس که چنين نيست اين

و اما چشم هايش …. چشم هايش مثل جنگل های نور نديده و وحشی سياهی

رفتی پدر… ازآن بيگانه ی  گريز پا  سخن می گويم ….از  پدرم ! او ما

ابهام… انگار مُرده ام … تابوت سرد من چه غريبانه می رود از کوچه های

اولين عشق… زير سقف کلاس و ساعت درس اولين عشق با دلم آميخت … وان

شعرهای گذشته های دور شعرهای قديمی من آنهايی هستند که از زمان نوجوانی و جوانی