برای « جمشيد کريمی»  نقاش شيرازی و جنگلی های شگفت انگيزش آن دست هايی که

 من آن پرنده ی کوچکی بودم که دست شکارچی روزگار پر و بالم را شکست

آری … آری … آری  تنها آرزوی بزرگ من ديدار دوباره ی او بود… عاقبت

آن شب خوابم نبرد … ديگر خودم را در اين جهان بزرگ تنها و غريبه

می گويند زمان می گذرد ، افسوس که چنين نيست اين ما هستيم که می

و اما چشم هايش …. چشم هايش مثل جنگل های نور نديده و وحشی سياهی

ازآن بيگانه ی  گريز پا  سخن می گويم …. پدرم ! او ما را تنها

انگار مُرده ام … تابوت سرد من چه غريبانه می رود از کوچه های شهر

زير سقف کلاس و ساعت درس اولين عشق با دلم آميخت … وان نگاهی که

شعرهای قديمی من آنهايی هستند که از زمان نوجوانی و جوانی ام باقی مانده است