غزل زيبايی از حسين منزوی به نام مقدس «شاعر» که هرگز در طول زمان روح و درونه و دردمندی هایش شناخته نشد.
تصوير این شاعران همراه بیت مورد نظر آمده است.
اشاره ها:
بيت 7 : اشاره به سنايی غزنوی دارد که می گويد:
مکن در جسم و جان منزل، که اين دون است و آن والا
قدم زين هر دو بيرون نِه، نه اينجا باش و نه آنجا
بيت 8 : اشاره به ناصر خسرو قباديانی که در روستای یُمگان یا یَمگان در ولایت بدخشان افغانستان درگذشت. (به احترام شاعر که خود آن را همواره يُمگان تلفظ می کرد، یُمگان خوانده شد)
بيت 9 : اشاره به مسعود سعد سلمان که هجده سال از زندگی اش در زندان های مختلف از جمله زندان (نای) گذشت و حبسيه های زیبا سرود، از جمله:
نالم ز دل چو نای من اندر حصار «نای»
پستی گرفت همت من زين بلند جای
بيت 10 : اشاره به عطار نيشابوری
بیت 11 : اشاره به سيف فرغانی که گفت:
هم مرگ بر جهان شما نيز بگذرد
هم رونق زمان شما نيز بگذرد
بيت 12 : اشاره به حافظ که گفت:
اگر چه باده فرح بخش و باد گل بيز است،
به بانگ چنگ مخور می، که محتسب تيز است
بیت 13 : اشاره به عماد الدين نسيمی از پيروان نهضت حروفيه که به دستور يکی ازاعقاب تيمور، ظاهراً پوست از تنش زنده زنده بر کَندند
بيت 14 : اشاره به طاهره قرة العین که مخنوق شد (خفه اش کردند)
بيت 15 : اشاره به فرخی يزدی که گفت:
سوگواران را مجال بازديد و ديد نيست،
بازگرد ای عيد از زندان، که ما را عيد نيست
بيت 16 : اشاره به مهدی اخوان ثالث ، (م. اميد) و شعر قصه ی شهر سنگستان که گفت:
سخن می گفت سر در غار کرده/ شهريار شهر سنگستان
بيت 17 : اشاره به خسرو گلسرخی- شاعر و مبارز سياسی – که در سحرگاه 29 بهمن ماه، سال 1352 تيرباران شد.
