شعر شماره ی 4 ازکليّات ديوان شمس،
مطابق نسخه ی تصحيح شده ی استاد بديع الزمان فروزانفر
دو نکته در مورد اين شعر :
نکته ی اول : اين شعر غزل نيست و از قوانين غزل سرپيچی کرده است.
نکته ی دوم : در بيت اول (خوش می روی) درست است که پريسا – صدای همراه – (خوش می دوی) خوانده و به خطاست.
اشاره ها:
بيت 2 – سور: مجلس شادمانی
بيت 2- دولت منصور: دولت پيروز، دولت در لغت به معنی هر چيز است که در گردش باشد و دست به دست بگردد، خواه مال باشد و خواه چيز ديگر./ به معنی بخت و اقبال نيز در فارسی به کاررفته است/ تعبيردولت منصور در ادبيات عرفانی ما، علاوه بر معنی لغوی آن، اشاراتی دارد به منصور حلاّج و سرنوشت او و مقام و منزلتی که دراند يشه های عرفانی يافته است.
بيت 4 – عيّار: از ايار (و ايّار) پهلوی است و دراصل ظاهراً به معنی کسانی بوده که در خدمت دولت بود ه اند و در کارهای دشوار و سختی ها می توانسته اند ازخود رشادت بسيار نشان بدهند و ياری کنند.
اشاره ها از کتاب غزليات شمس به گزينش و تفسير دکتر شفيعی کدکنی است
و اکنون شعر:
ای یوسف خوش نام ما، خوش میروی بر بام ما
ای درشکسته جام ما، ای بردریده دام ما
ای نورما، ای سورما، ای دولت منصور ما
جوشی بنه در شور ما، تا می شود انگور ما
ای دلبر و مقصود ما، ای قبله و معبود ما
آتش زدی در عود ما، نظاره کن در دود ما
ای یار ما ،عیار ما، دام دل خمار ما
پا وامکش از کار ما، بستان گرو دستار ما
در گل بمانده پای دل، جان میدهم چه جای دل
وز آتش سودای دل، ای وای دل، ای وای ما
با بهره از صدای پریساهنرمند گرامی
