از من رميده است همه شوخ و شنگی ام
گويی شتاب ساکن يک حجم سنگی ام
دارم تنی به غربت و جانی به خاک عشق
اينک نه روم رومی و نه زنگ زنگی ام
خود مانده ام که خاک کدامين به سر کشم؟
در برزخی ميان شتاب و درنگی ام
آزاده خواهی ام به حراجی خفيف رفت
تاوان شدم به حُکم غرور پلنگی ام
دل تنگ و وقت تنگ و لباس اميد تنگ،
از هر چه شوق، لب به لب از دست تنگی ام
با هر که نقد مهر و صفا باختم – اگر،
يکسر نوشته شد به حساب زرنگی ام
اين نطع راه راه که نامش شب است و روز
همواره کرده است اسير دو رنگی ام
ديگر خزيدام به ميان غبار خود
آن خانه ی نشسته به خاک کلنگی ام
پيرايه يغمايی
طرح پيوست از کارهای دوست هنرمندم « داوود سرفراز» است که با اين شعر هماهنگ يافته و در اختيارم گذاشته
با سپاس از مهرش
