جدا از(سرود ملی) و بعضی از ترانه های اجتماعی- سياسی مثل (مرغ سحر) که بسیار سر زبان هاست، ترانه های ديگری هم در قديم وجود داشت که خيلی گل کرد و خيلی هم زيبا و مؤثر بود. مثل ترانه ی (شب های تهران).
درست است که این روزها ترانه هایی در وصف شهرهای مختلف مثل شیراز و اصفهان و غيره …ساخته می شود، اما در آن زمان شايد (شب های تهران ) اولين ترانه ای بود که در وصف یک شهر ساخته شده بود و پيش از آن سابقه نداشت
فقط شايد بتوانيم در اين مورد از ترانه ی «نيويورک نيويورک» با صدای «فرانک سيناترا» اسم ببريم که آن هم مربوط به ايران نبود.
ترانه ی شب های تهران نه برای به رخ کشيدن مقام پايتختی و زیبایی این شهر است، بلکه بافت ناموزون اجتماعی ونابرابری های زشت آن را به صوت می کشاند .
آهنگ اين ترانه از (مجيد وفادار) است و شعر آن از (کريم فکور) و پروانه با صدای زنگدار و خسته ی خود آن را خوانده است که اگر چه کيفيتش جالب نيست، اما جای شنيدن دارد
به کلام ديگر می توان گفت شب های تهران فقط کلام و صدا و آهنگ نيست ، بلکه فيلم سياه – سفيد و خسته ای از تهران قديم است که شايد تو را به زمان های دور ببرد.
شبهای تهران میکند پنهان
صحنۀ بسیار، از چشم انسان.
زین شبهای تار، مانده یادگار
راز بیشمار، بهر عاشقان.
هرشب این سرزمین پر ز ماجراست
یکسو عیش و طرب، یکسو رنج و تعب
برخیزد همه شب غوغای تهران
قلب یار بیقرار، کام او رواست
عاشق در همه حال، باشد فکر وصال
بر او داده مجال، شبهای تهران
یاران جام باده بر دست دارند
هرشب چون ماه و پروین بیدارند
ای که چون من بیداری
مستی خود یاد آری
چون شنوی بانگ مستان
منتظری روز آید، عقدۀ دل بگشاید
این شب غم یابد پایان.
شبهای تهران میکند پنهان
صحنۀ بسیار، از چشم انسان.
زین شبهای تار، مانده یادگار
راز بیشمار، بهر عاشقان
.
شب های تهران را در اينجا بشنويم
«شبهاي تهران» – «پروانه
