غزل بسیار زيبایی است از «پرويز يغمایی» با صدای من (پيرايه يغمايی)
این غزل که در سال های دور و دیر سروده شده (حدود سال های 1330) همواره تازه گی و زیبایی خودش را حفظ کرده است و در آن زمان نيز چندین مجله ی پرخواننده و معتبر از آن استقبال کردند.
به خود مغرورم که خواهر کوچک پرویز هستم و او همواره در شاعرانگی استاد و مشوّق من بوده است.
زندگانی اش بلند و دست هایش همواره همنشين غزل باد!
