زیبایی چشمگير «هدی لامار» از آینه ی پیشانی گرفته تا شمعدان چشم ها و حالت شگفت انگيز نگاه و لب هایی درشت و صبور با هزاران قصه ی ناگفته و فرم موزون چهره – ، همه به کنار … اما چه بازيگر خوبی بود و چه خوش درخشيد در نقش دليله در فيلم بی نظير سامسون و دليله
این هنرمندان اصلاً اصالت هنری داشتند، همینطوری نمی آمدند فیلم بازی کنند. همین هدی لامار از پنج سالگی پيانو می زده و تمرین باله می کرده و آموخته ی فن بازيگری می شده.
مادرش هم ذات هنری داشته و می توان در نظر داشت که این هنرمند در خانه ی کودکی خود با چه پرورشی بزرگ شده است.
و تازه از همه اینها گذشته دستی هم در تکنولوژی داشته و يک سیستم رادیویی بوجود آورد که به متفقین در جنگ بر علیه فاشیستها کمک کرده و می گويند اين اختراع او مادر سیستمهای (وایفای )و (بلو توت) امروزی است که به نامش به ثبت و ضبط رسيده .
نه مثل هنرمندان ما – این دلقک های هنری – که تا از خانه قهر می کنند، می روند آرتيست و خواننده می شوند، با آن زیبايی های پُف کرده و بوتاکسی و آن بازی ها و ترانه های مسخره در آن سناریوها دوریالی که از روی تختخواب با مقعنه و چارقد و یک خروار پودر و ماتیک و مژه مصنوعی بیدار شوند.
.
هيهات که آن دوران طلایی سينما تمام شد و رفت پی کارش و ديگر هم تکرار نمی شود…
پيرايه
